Το αλλαλούμ

Όλοι θα ζούσαν ευτυχισμένοι σε αυτή την χώρα αν δεν υπήρχαν οι κακοί γείτονες οι Τούρκοι και η Ατλαντική Αυτοκρατορία στην Δύση, πέρα από την χώρα των Φράγκων και τον Ωκεανό. Αυτοί πότε βοηθούσαν τον Αγαθό Λαό πότε τους Τούρκους κι έπαιζε η μπάλλα και ο χορός καλά κρατούσε....
Η υπόθεση ήταν πολύ μπερδεμένη. Πριν από 200 χρόνια ο Αγαθός Λαός ήταν σκλάβος στους Τούρκους. Όμως επαναστάτησε για να τους διώξει. Δεν το κατάφερνε εντελώς, όμως τον βοήθησαν οι Μεγάλες Δυνάμεις και τελικά απελευθερώθηκε. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον, γιατί σύντομα ο Αγαθός Λαός κατάλαβε ότι ουσιαστικά ήταν σκλάβος των Μεγάλων Δυνάμεων. Και ειδικά το πολιτικό του σύστημα. Τότε κατάλαβαν αυτό που λέγεται ξενοκρατία στο Ελλαδιστάν. Την χώρα δεν την κυβερνούσε ένας Βασιλιάς, αλλά πολλοί που άλλαζαν. Το σύστημα αυτό το έλεγαν Δημοκρατία και ήταν επινόηση του Αγαθού Λαού, -πριν από χιλιάδες όμως χρόνια.

Τώρα όμως, όλοι βλέπουν ότι αυτό που λένε σήμερα Δημοκρατία δεν έχει και πολύ μεγάλη διαφορά, από τα κανονικά βασίλεια των παραμυθιών, γι αυτό κι εμείς θα λέμε τους κυβερνήτες Βασιλιάδες, τους υπουργούς Μεγάλους Άρχοντες και τους βουλευτές σκέτα Άρχοντες, αφού σε αυτούς κανένας δεν δίνει πια σημασία. Αυτά τα εννοούμε όχι με την πολιτική έννοια, αλλά ποιητική αδεία όπως στα παραμύθια. Άλλωστε παραμύθι είναι και τούτο και τα πρόσωπα φανταστικά. Πρέπει να το τονίσουμε αυτό μην βρούμε και κανα μπελά…

Στην μακρινή αυτή χώρα, η μεγάλη διαφορά από τους κανονικούς βασιλιάδες ήταν ότι ενώ συνήθως η βασιλική οικογένεια είναι μία, στο Ελλαδιστάν ήταν δύο ή μάλλον τρεις. Οι Καρα-αμάνογλου, οι Παπαδρέογλου και οι Μητσοτάκογλου, που ήταν οι χειρότεροι απ΄ όλους. Για 60 χρόνια κυβερνούσαν αυτές οι τρεις δυναστείες. Το βλέπεις αν ανοίξεις εφημερίδες της δεκαετίας 50-60. Τα ίδια ονόματα, τα ίδια προβλήματα.

Ο Αγαθός Λαός πριν από χρόνια ήτανε χωρισμένος σε αριστερούς και δεξιούς. Όταν έγινε ο ΄Β Μεγάλος Πόλεμος και στο Ελλαδιστάν εγκαταστάθηκαν οι Γερμανοί, οι Αριστεροί τους πολέμησαν μαζί με λίγους Δεξιούς. Κάποιοι Δεξιοί πήγαν με τους Γερμανούς, γιατί φοβόντουσαν τους Αριστερούς που τους μισούσαν επειδή ήταν πλούσιοι. Όμως όταν έφυγαν, αντί να κυβερνήσουν οι Αριστεροί κυβέρνησαν οι Δεξιοί που ήταν με τους Γερμανούς και έκλεισαν τους Αριστερούς στα ξερονήσια. Είπαν βέβαια ότι οι Αριστεροί δεν ήθελαν τόσο να διώξουν τους Γερμανούς όσο να καταλάβουν την εξουσία. Γι αυτό και κάποιοι Δεξιοί αντί να πολεμάνε τους Γερμανούς, πολεμάγανε τους Αριστερούς που έλεγαν ότι πολεμάνε τους Γερμανούς, αλλά πολεμούσαν και τους Δεξιούς.

Μπορεί… Τέλος πάντων το πράγμα είναι πολύ μπερδεμένο και ακόμη κανείς δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς έγινε. Μάλλον έφταιγαν όλοι. Αυτό φάνηκε τα τελευταία χρόνια, όταν πολλοί Αριστεροί, που έλεγαν πόσο αγαπούσαν την ελευθερία και μισούσαν τους πλούσιους, πήγαν με τους Αμερικανούς και τους εφοπλιστές.

Ο παππούς βασιλιάς Παπανδρέογλου αφού πήρε τα όπλα των κομμουνιστών????? και μετά ο Στρατός τους έσφαξε ή τους έστειλε εξορία.


δεν έβαλε σε αυτή την θέση τον Μητσοτάκη, για να φέρει τον γιο του τον Ανδρέα. Τότε ο Μητσοτάκης πήρε τους φίλους του και έφυγε. Πήγε στο γειτονικό βασίλειο στην Τουρκία, όπου τον υποδέχθηκαν με μεγάλες τιμές. Αυτός δεν το ξέχασε ποτέ και πάντα τους υποστήριζε. Μετά σε όλη την ζωή του τον έλεγαν αποστάτη. Αργότερα έγινε κι αυτός για λίγο βασιλιάς.