Το αλλαλούμ

Όλοι θα ζούσαν ευτυχισμένοι σε αυτή την χώρα αν δεν υπήρχαν οι κακοί γείτονες οι Τούρκοι και η Ατλαντική Αυτοκρατορία στην Δύση, πέρα από την χώρα των Φράγκων και τον Ωκεανό. Αυτοί πότε βοηθούσαν τον Αγαθό Λαό πότε τους Τούρκους κι έπαιζε η μπάλλα και ο χορός καλά κρατούσε....
Η υπόθεση ήταν πολύ μπερδεμένη. Πριν από 200 χρόνια ο Αγαθός Λαός ήταν σκλάβος στους Τούρκους. Όμως επαναστάτησε για να τους διώξει. Δεν το κατάφερνε εντελώς, όμως τον βοήθησαν οι Μεγάλες Δυνάμεις και τελικά απελευθερώθηκε. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον, γιατί σύντομα ο Αγαθός Λαός κατάλαβε ότι ουσιαστικά ήταν σκλάβος των Μεγάλων Δυνάμεων. Και ειδικά το πολιτικό του σύστημα. Τότε κατάλαβαν αυτό που λέγεται ξενοκρατία στο Ελλαδιστάν. Την χώρα δεν την κυβερνούσε ένας Βασιλιάς, αλλά πολλοί που άλλαζαν. Το σύστημα αυτό το έλεγαν Δημοκρατία και ήταν επινόηση του Αγαθού Λαού, -πριν από χιλιάδες όμως χρόνια.

Τώρα όμως, όλοι βλέπουν ότι αυτό που λένε σήμερα Δημοκρατία δεν έχει και πολύ μεγάλη διαφορά, από τα κανονικά βασίλεια των παραμυθιών, γι αυτό κι εμείς θα λέμε τους κυβερνήτες Βασιλιάδες, τους υπουργούς Μεγάλους Άρχοντες και τους βουλευτές σκέτα Άρχοντες, αφού σε αυτούς κανένας δεν δίνει πια σημασία. Αυτά τα εννοούμε όχι με την πολιτική έννοια, αλλά ποιητική αδεία όπως στα παραμύθια. Άλλωστε παραμύθι είναι και τούτο και τα πρόσωπα φανταστικά. Πρέπει να το τονίσουμε αυτό μην βρούμε και κανα μπελά…

Στην μακρινή αυτή χώρα, η μεγάλη διαφορά από τους κανονικούς βασιλιάδες ήταν ότι ενώ συνήθως η βασιλική οικογένεια είναι μία, στο Ελλαδιστάν ήταν δύο ή μάλλον τρεις. Οι Καρα-αμάνογλου, οι Παπαδρέογλου και οι Μητσοτάκογλου, που ήταν οι χειρότεροι απ΄ όλους. Για 60 χρόνια κυβερνούσαν αυτές οι τρεις δυναστείες. Το βλέπεις αν ανοίξεις εφημερίδες της δεκαετίας 50-60. Τα ίδια ονόματα, τα ίδια προβλήματα.

Ο Αγαθός Λαός πριν από χρόνια ήτανε χωρισμένος σε αριστερούς και δεξιούς. Όταν έγινε ο ΄Β Μεγάλος Πόλεμος και στο Ελλαδιστάν εγκαταστάθηκαν οι Γερμανοί, οι Αριστεροί τους πολέμησαν μαζί με λίγους Δεξιούς. Κάποιοι Δεξιοί πήγαν με τους Γερμανούς, γιατί φοβόντουσαν τους Αριστερούς που τους μισούσαν επειδή ήταν πλούσιοι. Όμως όταν έφυγαν, αντί να κυβερνήσουν οι Αριστεροί κυβέρνησαν οι Δεξιοί που ήταν με τους Γερμανούς και έκλεισαν τους Αριστερούς στα ξερονήσια. Είπαν βέβαια ότι οι Αριστεροί δεν ήθελαν τόσο να διώξουν τους Γερμανούς όσο να καταλάβουν την εξουσία. Γι αυτό και κάποιοι Δεξιοί αντί να πολεμάνε τους Γερμανούς, πολεμάγανε τους Αριστερούς που έλεγαν ότι πολεμάνε τους Γερμανούς, αλλά πολεμούσαν και τους Δεξιούς.

Μπορεί… Τέλος πάντων το πράγμα είναι πολύ μπερδεμένο και ακόμη κανείς δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς έγινε. Μάλλον έφταιγαν όλοι. Αυτό φάνηκε τα τελευταία χρόνια, όταν πολλοί Αριστεροί, που έλεγαν πόσο αγαπούσαν την ελευθερία και μισούσαν τους πλούσιους, πήγαν με τους Αμερικανούς και τους εφοπλιστές.

Ο παππούς βασιλιάς Παπανδρέογλου αφού πήρε τα όπλα των κομμουνιστών????? και μετά ο Στρατός τους έσφαξε ή τους έστειλε εξορία.


δεν έβαλε σε αυτή την θέση τον Μητσοτάκη, για να φέρει τον γιο του τον Ανδρέα. Τότε ο Μητσοτάκης πήρε τους φίλους του και έφυγε. Πήγε στο γειτονικό βασίλειο στην Τουρκία, όπου τον υποδέχθηκαν με μεγάλες τιμές. Αυτός δεν το ξέχασε ποτέ και πάντα τους υποστήριζε. Μετά σε όλη την ζωή του τον έλεγαν αποστάτη. Αργότερα έγινε κι αυτός για λίγο βασιλιάς.

Ο Αγαθός Λαός και η Νέα Ιστορία

Στην χώρα αυτή κατοικούσε ο Αγαθός Λαός, άνθρωποι με ένδοξη ιστορία χιλιάδων χρόνων, που μιλούσαν την ελληνική, μία γλώσσα που είχε καθορίσει πολλές από τις άλλες γλώσσες του πλανήτη. Να φανταστείτε ότι μία λέξη της αγγλικής στις τέσσερις, λένε οι ειδικοί, προέρχεται από την γλώσσα του Αγαθού Λαού.

Από αυτόν τον λαό ο ποιητής Κώστας Βάρναλης εμπνεύστηκε και την «αληθινή απολογία του Σωκράτη».

Όμως με τα χρόνια έχασαν τον μεγάλο πολιτισμό τους και έγιναν άνθρωποι συμφεροντολόγοι, άπιστοι, πανούργοι, μοχθηροί και μισαλλόδοξοι. Βέβαια υπάρχουν σοβαρές μαρτυρίες ότι αυτός ο λαός ήταν πάντα έτσι, και παραδόξως σε αυτές τις αρετές ίσως να όφειλε και τον μεγάλο πολιτισμό του. Ακατανόητο, όμως σε αυτή την χώρα οι νόμοι της Φυσικής ίσως να ήταν αντεστραμμένοι!

Στο Ελλαδιστάν όλα λειτουργούσαν ανάποδα. Τους κακούς τους έλεγαν καλούς και τους καλούς δεν τους έβλεπες πουθενά. Η χώρα ήταν γεμάτη κλέφτες, όμως αντί να τους πιάνουν έκαναν τους απατεώνες Άρχοντες και Βασιλιάδες και τους έδιναν να μένουν σε ωραία σπίτια. Αυτοί είχαν τις πιο όμορφες γυναίκες και τα πιο αστραφτερά αυτοκίνητα. Οι Αρχές αυτής της παράξενης χώρας έπιαναν μόνο όσους έκλεβαν λίγα. Αν ένας κλέφτης ήθελε να μην πάει ποτέ φυλακή, φρόντιζε να κλέψει πολλά. Μόνο οι βλάκες έκλεβαν λίγα και οι φυλακές ήταν γεμάτες από αυτούς. Όχι ότι δεν είχαν νόμους… Το Ελλαδιστάν είχε νόμους αυστηρούς, όπως και οι άλλες χώρες. Απλώς έτσι ήταν τα έθιμά τους… Ή όπως έγραψε ένας ποιητής «όταν οι δίκαιοι σιωπούν»… Όμως αυτόν τον ποιητή για να τον τιμωρήσουν τον ξέχασαν…

Εισαγωγή: Ένα σύγχρονο πολιτικό παραμύθι

Μία φορά και έναν καιρό ήταν μία μακρινή εξωτική χώρα που την έλεγαν Ελλαδιστάν. Ήταν ένας τόπος πανέμορφος. Είχε μαγευτικές θάλασσες, γαλάζιο ουρανό, κάτασπρα σπιτάκια και πολλά νησιά. Είχε και ψηλά βουνά, με πολλά χιονοδρομικά κέντρα και μία γιγάντια πόλη, την Αθήνα, όπου κατοικούσε ο μισός πληθυσμός της χώρας. Η Αθήνα, που την είχαν ονομάσει «διαμαντόπετρα στης γης το δακτυλίδι» ήταν φτιαγμένη από καθαρό τσιμέντο. Είχε στενούς δρόμους, όπου συνωστίζονταν κορνάροντας χιλιάδες αυτοκίνητα, ?????
Για το κάλλος της πρωτεύουσας αλλά και ολόκληρου του Ελλαδιστάν είχαν φροντίσει όλοι οι Βασιλιάδες και Μεγάλοι Άρχοντες των τελευταίων δεκαετιών.